gtsak

homepage of Giannis Tsakonas

Author: gtsak (Page 1 of 3)

Πάτα το play

Δέκα ετερόκλιτα τραγούδια που κοινό τους γνώρισμα είναι ότι κυκλοφόρησαν εντός του 2016. Δίχως συγκεκριμένη κατάταξη.

Universe217 – Change

Στο στούντιο είναι μια φορά καλοί, αλλά στα live τρις καλύτεροι. Εξαιρετικοί σε αυτό που κάνουν και εν πολλοίς είναι αταξινόμητο, κάπου ανάμεσα στο post και στο doom.

December – Alpha and Omega

Ιαπωνικό post-rock από μια καταπληκτική μπάντα. Βαθιά συναισθηματικοί και μελωδικοί μέσα στον ιαπωνικό μινιμαλισμό τους.

Monolithe – The barren depths

Είχα γράψει γι’ αυτούς κάτι που πιστεύω ακράδαντα:

Άπταιστο doom metal, επικών διαστάσεων, απόκοσμου χαρακτήρα και αδιαμφισβήτητου κύρους από τους Γάλλους Monolithe και το τελευταίο άλμπουμ τους Zeta Reticuli. Κλασσική περίπτωση συνειδητοποίησης ότι το κοσμικό σκοτάδι που ατενίζουμε τα βράδια, βρίσκεται βαθιά μέσα μας.

Svartanatt – Demon

Αναχρονιστικό heavy/doom rock από τη Σουηδία. Απλοϊκό όσο δεν παίρνει. Αυτό και τίποτε άλλο. Μαζί με τον Δημήτρη το χαρήκαμε αυτό το δισκάκι.

Verbal Delirium – In memory

Η αποκάλυψη της χρονιάς από τους Πειραιώτες prog-rockers. Ανακαλύφθηκαν τυχαία, αλλά ήρθαν για να μείνουν.

Matravian – Life, love and memory

Το doom metal όπως το ξέρω και το αγαπώ από τη φωνή που στιγμάτισε την καλύτερη περίοδο των Solstice. Αγνό και ειλικρινές doom metal που αφήνει πίσω του όλους τους μεγαλοσχήμονες του είδους.

The Pinapple Thief – In Exile

Sioum – I died once

Ορχηστρικό rock (post rock/post metal) από το Σικάγο των ΗΠΑ με ιδανικές ισορροπίες μεταξύ απλών μελωδιών και πολύπλοκων ξεσπασμάτων. Έντονο και δύσκολα εξερευνήσιμο.

Madder Mortem – If I could

Η μεγάλη μου αδυναμία. Αταξινόμητοι σε αυτό που κάνουν, κάπου ανάμεσα στο progressive και το doom. Φοβερά εύστροφοι μουσικοί.

Dunbarrow – The Wanderer

Αναχρονιστικό doom rock από τη Νορβηγία στο ύφος των Witchcraft. Πολύ κοντά για την ακρίβεια στον ήχο των Σουηδών, αλλά μάλλον καλύτεροι σε αυτό που προσφέρουν αυτή τη στιγμή.

Evaluation of Digital Cultural Heritage Collections

In mid December the new facilities of Kelvin Hall hosted the first international symposium on the evaluation of digital cultural heritage collections, which was organized by the Scottish Network on Digital Cultural Resources Evaluation (ScotDigiCH). It was a very dense two days event with numerous presentations that treated many aspects of the evaluation of cultural heritage resources in a smoothly flowing program. I was particularly surprised to see a good balance between researchers and practitioners; it is something that many events try to combine, but very few achieve to do so.

The first day had many very interesting presentations, mostly coming from the museums world, discussing various issues of museum digital collections, virtual world representations, augmented reality interventions in museum spaces, etc. If I had to single out some presentations I would say that Marco De Niet (Digital Heritage Netherlands) gave a fine overview of digitization activity recording in Europe through the ENUMERATE Framework and Observatory and Karen Brookfield from the Heritage Lottery Fund gave a straightforward point of view of the funding bodies.

The day was concluded with a brilliant speech by Mark O’Neill, who very elegantly and with very subtle commenting, both humorous and gravely seriously, presented the challenges of modern museums, while answering at the same time some profound questions of what museums can do for people. During the social event that followed the speech, participants could visit the audiovisual collections of the National Library of Scotland, in this newly opened space.

AudioVisual Collections in SNL

The first part of the second day’s morning was split in two parts and I was able to join the activities of the Europeana Impact Framework. This two hours long workshop was a platform of opinions and ideas exchange, as well as a validation of this framework and refinement.

Europeana Impact Framework workshop apparatus

The second part was the one I contributed with my speech, in a session that was shared with Christina Kamposiori (RLUK) and Milena Dobreva-McPherson (University of Malta). You can find my speech right below. My presentation, as well as all other presentations were video recorded and uploaded on YouTube.

Credit where credit is due, so I should say that the symposium was organized by the Scottish Network on Digital Cultural Resources Evaluation (ScotDigiCH), which is an endeavor jointly coordinated by the University of Glasgow (both the Humanities Advanced Technology and Information Institute and The Hunterian), University of Strathclyde (Department of Computer and Information Science), Glasgow Life Museums and the Moving Image Archive of the National Library of Scotland. The network is generously funded by The Royal Society of Edinburgh. All this information is pretty useful for the acknowledgement of contributions, but more important is highlighting the fact that all these organizations together make a critical mass of solid establishments that can substantially support the creation of a vibrant community. This community is at birth, but has some strengths as it can be exhibited in the Storify recording of the symposium’s attention on Twitter. The domain of evaluation of digital collections need more events like this; social and research spaces where academics, researchers and practitioners amalgamate to create unsterile and creative conversations to the benefit of cultural heritage.

Library as Infrastructure

Το καλύτερο άρθρο που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό για τις βιβλιοθήκες το βρήκα σε ένα περιοδικό αρχιτεκτονικής. Eίναι το εξαιρετικό από όλες τις απόψεις άρθρο της Shannon Mattern ‘Library as Infrastructure’ στο περιοδικό Places (βλ. https://placesjournal.org/article/library-as-infrastructure/).  Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό η Mattern χρησιμοποιεί πολλά need, με τα οποία δεν τα πάω καλά, γιατί κάποια πράγματα, ναι, πρέπει να τα καταλάβουμε, αλλά κάποια θα έπρεπε να τα έχουμε καταλάβει ήδη. Πολλές φορές το need εστιάζει στην ερώτηση και μένει στάσιμο. Δεν χρειαζόμαστε αυτό το need. Συνεπώς στο

we need to understand how our libraries function as, and as part of, infrastructural ecologies — as sites where spatial, technological, intellectual and social infrastructures shape and inform one another.

το ερώτημα how our libraries function είναι ένα ερώτημα που μέσα του έχει και την απάντηση και η οποία είναι αυτή που ακολουθεί. Αυτό λοιπόν γίνεται. Γινόταν και θα γίνεται σε μια συνεχή διαλεκτική φόρμα. Το πως γίνεται είναι άλλη υπόθεση που δεν κατανοείται άμεσα. Ίσως να γίνεται μόνο στον ιστορικό χρόνο, αλλά άμεσα δεν γίνεται και δεν κατανοείται και οπουδήποτε (π.χ. η Ομόνοια δεν θα γίνει Ferguson). Δεν λέω ότι ματαιοπονεί όποιος πάει να την καταλάβει, αλλά σίγουρα είναι δύσκολο και θα δει μόνο ένα μέρος της. Οι “οικολογίες” των υπολοίπων (υπό)δομών είναι προφανώς οργανικές και συμπεριφέρονται με ρυθμούς και μεθόδους που οι Βιβλιοθήκες δεν μπορούν να ορίσουν (συχνά αδυνατούν να κατανοήσουν). Η πρόκληση είναι ότι η δική της οργανική συμπεριφορά πρέπει να ανταποκρίνεται στις επιδράσεις των υπολοίπων δομών και να αποφασίζει ποιό ερέθισμα θα κρατήσει, ποιό θα επεξεργαστεί και ποιό θα αποβάλλει (και όλα αυτά με κάποιον ρυθμό). Τι θα απαντήσει; Τι θα δώσει σε αυτόν τον διάλογο; Για να γίνει αυτό θα πρέπει (να που έβαλα κι εγώ ένα πρέπει) να σκέφτεται ψύχραιμα, να έχει αλλεργία σε ευκαιριακές προσέγγισεις ανάπτυξης και να έχει συνείδηση της πολυδιαστατικότητας που έχει και οφείλει να έχει.

Had to share

Feeling a bit proud of our team’s achievement, as we won the best paper award in the 20th International Conference on Theory and Practice of Digital Libraries (Hannover, Germany, September 5–9, 2016) for the paper The “Nomenclature of Multidimensionality” in the Digital Libraries Evaluation Domain. bpa

You can find the full text version of our paper on Springer [link] and the slides of our presentation below.

a living library

More or less, we are all living organizations. We are living libraries. This is our small living library.

A big ‘thank you’ to this awesome guy named Spyros Antonopoulos for making it happen.

Είμαστε ανοικτά, αλλά μόλις κλείσαμε

Ήμουν πρόσφατα στην Αθήνα σε μια εκδήλωση για την ψηφιοποίηση και τη διατήρηση του ψηφιακού πολιτιστικού μας αποθέματος. Ας υποθέσουμε ότι όλα καλά, έστω και αν όμορφες έννοιες και σκοποί σαν αυτό εκφράζονται με ξύλινη γλώσσα από γραφειοκράτες του 3ου γραφείου της 7ης περιφέρειας της 9ης Εφορείας της Γενικής Διεύθυνσης του Υπουργείου. Ας υποθέσουμε επίσης ότι είναι όλα καλά όταν ακούς ότι θα χρηματοδοτήσουμε το χ’ και το ψ’, για να βάλουμε big data, internet of things, 3d printing στον πολιτισμό και στο ψηφιακό του απόθεμα. Σύμφωνοι και σε αυτό. Δεν θα τα χαλάσουμε εδώ, αν και είναι άλλο πράγμα να χρηματοδοτείς για να αναπτύξεις υπηρεσίες και δομές, και άλλο για να αναπτύξεις βιογραφικά ερευνητών. Αλλά, είπαμε και σε αυτό οκ.

Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι όταν ακούω ότι θα κάνουμε προγραμματιστικές διεπαφές για να μπαίνουν οι εταιρίες και να λαμβάνουν υλικό, ώστε να φτιάχνουν εφαρμογές για τους τουρίστες. Ας ξεχνάμε ότι θέλουμε ο πολιτισμός να είναι και μοχλός ανάπτυξης της δικής μας οικονομίας. Πόσες λοιπόν είναι οι εταιρείες και τα startups που έχουν δραστηριότητα στον χώρο του πολιτισμού; Πόσες αυτές συνεργάζονται με το ελληνικό Δημόσιο, όχι εργολαβικά; Τι εισαγωγή τεχνολογιών έχει γίνει τα τελευταία πέντε χρόνια στους χώρους πολιτισμού; Ποιό είναι το προϊόν που θέλουμε να πλασάρουμε και σε ποιό τουριστικό κοινό θέλουμε να απευθυνθεί;

Υπάρχουν βασικές παρανοήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο πόθος και άλλος ο στόχος. Θέλουμε να αναδείξουμε τον πολιτισμό μας, αλλά δεν ξέρουμε γιατί. Θέλουμε να τον αναδείξουμε ψηφιακά, με API, με apps, με 3d printing, με ό,τι θες και φαντάζεσαι, αλλά με κλειστούς αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία (που είτε είναι υποστελέχωμένα, είτε τα λειτουργούν κάποιοι απόλυτα απαράδεκτοι κομματικοί κατσαπλιάδες). Αλλά δεν πειράζει. Το 3ο γραφείο της 7ης Περιφέρειας της 9ης Εφορείας της Γενικής Διεύθυνσης του Υπουργείου θα έχει κάνει καλά τη δουλειά του. Το πρωτόκολλο και η σφραγίδα μπήκαν.

Θέλω να καταλήξω κάπου: τον ψηφιακό πολιτισμό τον ανοίγεις. Πήραμε 120 εκατομμύρια τα προηγούμενα περίπου δέκα χρόνια. Είχαμε ευθύνη και υποχρέωση απέναντι σε όλους (και στον εαυτό μας) να τον έχουμε διαθέσιμο και προσβάσιμο. Τον ανοίγεις λοιπόν -και μάλιστα χωρίς περιορισμούς- και τον βάζεις στα σχολεία, στα δικά σου και στων ξένων. Όλες οι εξαγγελίες περί της χ ή της ψ Εθνικής Βιβλιοθήκης, Πινακοθήκης, Αρχείου κλπ. που ανοίγει τις συλλογές χαρτών, πινάκων, βιβλίων και για τα οποία διαβάζουμε με σπουδή και θαυμασμό και κατόπιν εμμονικά ποστάρουμε στα κοινωνικά δίκτυα, αυτόν τον στόχο έχουν. Ναι, θα φτιαχτούν και applications, αλλά αυτοί γνωρίζουν ότι είναι υλικό που θα πάει στα σχολεία, στο πιο γόνιμο δηλαδή έδαφος για την καλλιέργεια ή υιοθέτηση πολιτισμού. Εδώ, δεν πειράζει, υπάρχει η wikipedia ή η χιλιοσκισμένη Larousse του 1986, που θα ανοίξει ο δάσκαλος για να βγάλει μια φωτοτυπία να μοιράσει στα παιδάκια και όλα όμορφα.

Στο επιχείρημα ότι ο χ’ λαός δεν έχει ιστορία, αλλά το μικρό του κομμάτι ιστορίας το παρουσιάζει ως μεγάλο, ενώ εμείς που έχουμε 4000 χρόνια ιστορία, δεν κάνουμε κάτι, υπάρχει απάντηση και μάλιστα πολύ απλή: είναι έξυπνοι, είμαστε ηλίθιοι. Κατανοούν και πράττουν. Δεν κατανοούμε και δεν πράττουμε. Απλά.

Κατάληξη κι αν φαίνεται, δεν είναι παρά η αρχή

Πριν λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε η μετάβαση στο νέο μας πληροφοριακό σύστημα. Πλέον η Βιβλιοθήκη μας έχει ένα νέο σύστημα, βασισμένο στο ΕΛ/ΛΑΚ Koha. Όλο αυτό, μικρό ή μεγάλο, όπως φαντάζει στα μάτια κάποιου, είναι έργο κάποιων ανθρώπων. Δίχως καμία υποχρέωση, αλλά με όραμα, δούλεψαν όλοι τους με πίστη, για να καταφέρουμε κάτι που σηματοδοτεί μια μεγάλη στροφή στην ιστορία της Βιβλιοθήκης. Είναι δουλειά που δεν μετριέται με ώρες, αλλά με στιγμές. Τις στιγμές που κερδίζαμε κάτι και βηματίζαμε προς την ολοκλήρωση του σκοπού μας.

Για να μην μακρυγορώ, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλο (και το εννοώ όλο, μηδενός εξαιρουμένου, δυστυχώς δεν μπορώ να υπογραμμίσω) το προσωπικό της Βιβλιοθήκης, από τη Δέσποινα Γκόγκου, τη Φιερούλα Παπαδάτου και τη Μαρία Φραντζή (όλες για την άψογη δουλειά στη μετάφραση, άλλα και για τα modules που επιμελήθηκε η κάθε μια) έως τη Νίκη Σακελλάρη και τον Νίκο Κάτρη, τους οποίους ταλαιπωρούσα και ταλαιπωρώ με τις απαιτήσεις μου σε παράλογες ώρες και στιγμές. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Κυριάκο Στεφανίδη, γιατί απλά η δουλειά του ήταν να κάνει το βουνό χαλίκι και το έκανε με χαρακτηριστική άνεση.

Εάν θέλετε να μας δείτε, πληκτρολογήστε http://nereus.lis.upatras.gr.

Αλήθειες

Τρέφω πολύ μεγάλη εκτίμηση για τον Blaise Cronin, μια από τις μεγάλες μορφές του information science. Δεν θα μπω στο γιατί και στο πως, αλλά θα αναπαράγω άμεσα κάποιες προτάσεις από το τελευταίο του εκδοτικό σημείωμα στο Journal of the Association for Information Science and Technology, στο οποίο ήταν -μέχρι κι αυτό το μήνα- Editor In Chief:

Occasionally, one finds oneself embroiled in an agonistic debate about specific aspects of the under-appreciated work. Lately, I have received a few indignant ‘Don’t you know who I am?’ kind of emails, along with a curriculum vitae, a citation count, and the author’s h-index to help correct my ignorance. Such de haut en bas behavior is not worth losing sleep over, but it is symptomatic of the corrosive culture of competition underpinning contemporary science and scholarship, most commonly manifested in the pressure to publish; more precisely, to publish frequently and quickly, and, moreover, in such a way as to maximize one’s citation yield.

Ο Cronin, ως έμπειρος και σοβαρός ακαδημαϊκός, είναι εύστοχος στις παρατηρήσεις του. Με τον άριστο χειρισμό της αγγλικής παραμένει δηκτικός, αλλά πάντα ευγενής, των κακών συμπεριφορών και στάσεων της σημερινής ακαδημαϊκής ζωής. Το μείγμα της αλαζονείας και της fast-track υπερφίαλης παραγωγικότητας είναι εκρηκτικό και σίγουρα δεν προσφέρει υπηρεσίες στα Πανεπιστήμια, είτε είναι δημόσια, είτε ιδιωτικά.

Turn the page

Recently I authored a paper with my colleague Kyriakos Stefanidis, which is now published in Code4Lib Journal. The article is entitled “Integration of Library Services with Internet of Things Technologies” and presents the SELIDA framework, which is the outcome of the same titled project. We decided to publish this work in a journal such as Code4Lib, because we were primarily interested in disseminating our work to a very specific group of readers, that of the library technologists. Here is the abstract:

The SELIDA framework is an integration layer of standardized services that takes an Internet-of-Things approach for item traceability in the library setting. The aim of the framework is to provide tracing of RFID tagged physical items among or within various libraries. Using SELIDA we are able to integrate typical library services—such as checking in or out items at different libraries with different Integrated Library Systems—without requiring substantial changes, code-wise, in their structural parts. To do so, we employ the Object Naming Service mechanism that allows us to retrieve and process information from the Electronic Product Code of an item and its associated services through the use of distributed mapping servers. We present two use case scenarios involving the Koha open source ILS and we briefly discuss the potential of this framework in supporting bibliographic Linked Data.

You may find the full version of the article here. Code4Lib is an Open Access journal (another of its ‘virtues’), so you will not meet any barriers reading it. The article is supported by a video presentation of our framework, which might help you get an idea of its actual implementation in the open source Integrated Library System Koha.

In the article we also proposed the use of EPCs as an identification mechanism of library holdings in Linked Data models.

étude 00

Θα ήθελα να ήμασταν μια λιγατούρα, δύο γράμματα μαζί, ενωμένα σε ένα κομμάτι μόλυβδο, ν’ αφήνουμε το στίγμα μας μαζί στον χρόνο. Ένα σύμπλεγμα χαρακτήρων πότε άλικο, έντονο σαν τον έρωτα μας, και πότε μαύρο, στιβαρό σαν την αγάπη μας. Θα ήθελα να ήμασταν το s και το t, εγώ το s, να φέρνω το χέρι μου από πάνω σου και να σ’ αγκαλιάζω. Ή, γιατί όχι, να ήμασταν το f και το j, να υψωνόμαστε και να βυθιζόμαστε παρέα; Σίγουρα όμως όχι το f και το f. Διαφέρουμε. Αλλά δεν είμαστε. Είμαστε σαν το α και το ω, ο καθένας στην άκρη του. Κι όμως αυτό, να είμαστε μαζί στο ίδιο αλφάβητο, μου αρκεί. Να συχνάζουμε στις ίδιες λέξεις, όπως στο “αγαπώ”.

ligatures

Page 1 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén