homepage of Giannis Tsakonas

Author: gtsak (Page 2 of 3)


It was a day to remember, as me and my ten years old daughter went to our first gig together. We drove from Patras to Athens and returned back at the same day, very late at night, nearly three hours after midnight. While traveling we had the chance to discuss on many issues, make fun altering the lyrics from the songs we were listening to, seeing the rainbow rising after the rain and so on. I could see in her eyes that an entire new world opened as we entered the legendary “An” Club in Athens to see the Norwegian progressive metalers Leprous. We even had junk food together after the gig, something not very usual for our family. I guess we spoiled each other. It was exhausting, but definitely rewarding.anToday she is going to school and I am leaving for my work. But yesterday, yesterday was an adventurous day to remember.

Plug ‘n’ Play

In TPDL2015, in Poznan, Poland, due to the unexpected absence of two presenters, it was quickly decided to organise a panel on user studies, usability studies and digital library evaluation. The two minutes that I had to decide in, were enough, but I can not hide that I felt like a musician that had to play without his setlist and unrehearsed and thus  had to jam in order to produce a good result. My overall assessment is that the good result it was indeed produced and that the audience liked the panel and learned some useful things. So, the panel started with the provocative statement of Seamus Ross, Dean of the Faculty of Information, University of Toronto, Canada:

Are user and usability studies soft and pointless for digital libraries?

The panel was broadcasted and I guess the file will be uploaded somewhere by the good organisers of TPDL. I have to say publicly that I very much enjoyed the discussion during the panel and I felt honoured by my good colleagues for inviting me.


From left to right, George Buchanan (City University London, UK), Dana McKay (Swinburne University of Technology, Melbourne, AU), me and Seamus Ross (University of Toronto, CA). Photo courtesy of Seamus Ross.

Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στην Πάτρα

Συμμετείχα στην εκδήλωση της Βιβλιοθήκης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου “Ψηφιακές υπηρεσίες της Βιβλιοθήκης του ΕΑΠ για την έρευνα, την εκπαίδευση και την πληροφόρηση” με την ομιλία “Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες στην Πάτρα: Προηγμένες υπηρεσίες, δικτύωση & προοπτικές”. Η ομιλία έδωσε ένα περίγραμμα της υπάρχουσας κατάστασης στην Πάτρα, μια ανασκόπηση των υπάρχουσων συνεργασιών και μια κριτική θεώρηση των προοπτικών που υπάρχουν για τη συνεργασία των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών στην Πάτρα.


dataΚάπως έτσι μπορώ να περιγράψω τα κείμενα της Christine Borgman, παρ’ ότι ο όρος έχει σκοτεινές και αρνητικές προεκτάσεις. Όμως με ό,τι καταπιάνεται, βλ. digital libraries, scholarly communication, τώρα big data, δίνει την πλήρη και πιο εμπεριστατωμένη εικόνα που μπορεί να υπάρξει. Έχει -ως συνήθως- την ευρεία οπτική που πρέπει, στο βάθος που χρειάζεται, με τη λεπτομέρεια και με την ψυχραιμία που απαιτείται. Η Borgman μένει επίκαιρη πάντα, ακόμη και στα θέματα που συνδέονται άμεσα με την τεχνολογία και τις ραγδαίες εξελίξεις και ανατροπές της. Και το κάνει γιατί πολύ απλά έχει μια ανθρωποκεντρική ματιά, έστω και αν συνοδεύεται συχνά από έναν -κακώς εννοούμενο- ακαδημαϊκό τόνο.

Data clearly fall within the commons definition of a “a resource shared by a group of people that is subject to social dilemmas” (Hess and Ostrom, 2007b, 3). A commons is a shared resource to be governed, not a space free of costs or ownership. Commons and market models of production coexist; the question is usually one of balance.

Εν τέλει, εάν θες να μάθεις κάτι, το μαθαίνεις από τους καλύτερους.


Μάλλον είμαι σαν μικρό παιδί όταν βρίσκω βιβλία που μ’ ενδιαφέρουν εκεί που δεν το περιμένω. Χαίρομαι πολύ όταν βρίσκω αυτά τα βιβλία, τα οποία συνήθως δεν αναφέρονται εκτενώς στη βιβλιογραφία (πολλά από αυτά των δεκαετιών ’60-’70), όπως ήταν μια φορά κι έναν καιρό το “Information and Its Users” του Brittain. Και χαίρομαι γιατί αυτές οι ανασκαφές προφανώς δεν φέρνουν στο φως μόνο τα ίδια τα βιβλία, αλλά και τις θέσεις και τα νοηματά τους. Κάπου εκεί το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, γιατί η περί πολλού σοφία μας αποδεικνύεται άγνοια μεταμφιεσμένη. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το “The Metropolitan Library”, βιβλίο του 1972, από MIT Press και με την επιμέλεια των Ralph W. Conant και Kathleen Molz. "the metropolitan library" book spine Σε αυτή τη συλλογή δοκιμίων για την βιβλιοθήκη στο αστικό περιβάλλον, υπάρχει ένα μικρό κεφάλαιο με τίτλο “Some alternatives for the Public Library”. Αυτά που γράφει ο Edward C. Banfield, καθηγητής Αστικής Διακυβέρνησης στο Harvard University (ρεπουμπλικανών φρονημάτων αν παίζει κάποιο ρόλο), βέβαια αφορούν όλες τις βιβλιοθήκες, ιδίως για τις ελληνικές στην εποχή της κρίσης:

Organisations tend to perpetuate themselves and therefore to embrace whatever opportunities come along, however unrelated these may be to any previously stated purposes. Public organisations, moreover, often exist as much to symbolise something as to accomplish something.

Κρατώ την τελευταία πρόταση.

ΥΓ. Στο βιβλίο υπάρχει και το κεφάλαιο “The role of technology in the future of libraries”. Ας πούμε, απλά, ότι αυτό είναι διασκεδαστικό μέσα στην αφέλεια και στην αστοχία του. Αλλά, άλλες εποχές, άλλοι κόσμοι.

“Οι Βιβλιοθήκες δεν εμπνέουν”

Συντόνισα ένα εκ των δύο workshops στο μίνι συνέδριο IFLA MLAS 2015 στην Ελληνο-Αμερικάνικη Ένωση στην Αθήνα και μαζί συναδέλφους από όλον τον κόσμο εξερευνήσαμε αυτή την τοποθέτηση. Οι διαφάνειες με τις σημειώσεις και τα συμπεράσματα του workshop είναι στο SpeakerDeck [link] αλλά βρίσκονται και παρακάτω.

Γίναμε (τουλάχιστον εγώ έγινα) λίγο πιο σοφοί γι’ αυτό το θέμα. Kαι το ευχαριστήθηκα για να λέω όλη την αλήθεια!

Η διακυβέρνηση της έκφρασης

indexingΠροχωρώντας το σισύφειο έργο της ανάγνωσης του ‘Indexing it all’ του Ronald E. Day, έφτασα στο πυκνο (λες και τα άλλα είναι αραιά) και άκρως ενδιαφέρον κεφάλαιο με τίτλο ‘Governing Expression: Social Big Data and Neoliberalism’. Ως συνήθως, ο Day γράφει πολλά ενδιαφέροντα, αλλά είναι αλήθεια ότι κι αυτός προκρίνει το ενδιαφέρον του κεφαλαίου αυτού με την πληθώρα των εδαφίων που δίνει έμφαση (πλάγια γραφή κλπ για τους λάτρεις των τυπογραφικών κανόνων). Στην αρχή λοιπόν αυτού του κεφαλαίου ο Day γράφει:\r\n

The “entrepreneurial spirit” is celebrated in neoliberalism as the Geist of the entire life sphere, and it is increasingly becoming a necessity with the end of the work (or more specifically the end of employment) that is being seen in developed economies across the world. … In neoliberal economy, the subject must locate him- or herself, both technically and socially, within norms of predictability, which then feed back and reshape the subject’s future expression in public spaces.

\r\nΔεν θέλω να κρίνω κανέναν, υπάρχει άλλωστε χώρος έκφρασης για τα πάντα, αλλά σκέφτομαι πως η περιβόητη επιχειρηματικότητα και ότι άλλο σε -ότητα μας έχει επιβάλει έντεχνα ο νεοφιλελευθερισμός, δεν είναι παρά το κέλυφος της απουσίας της συνειδησής μας. Ή για να το φέρω στα μέτρα του επαγγέλματος στην Ελλάδα, της απώλειας των πραγματικών διαστάσεων της εργασίας μας. Στις βιβλιοθήκες γίνονται πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Όπως είπα υπάρχει πολύς χώρος για την έκφραση όλων αυτών και τα περισσότερα τα βλέπω με μεγάλη αγάπη. Όμως, απ’ όλα αυτά τα πράγματα που γίνονται (κι εδώ ο λόγος μου, αν και γίνεται συγκριτικός, θα παραμένει θετικός για τα περισσότερα, ξανά δεν λέω για όλα), αγαπώ περισσότερο το Polaris της Βιβλιοθήκης του Παντείου ή την πρόσφατη μετάφραση του MARC21 από τη Βιβλιοθήκη του Αιγαίου. Σε αυτά βλέπω τον εαυτό μου μέσα. Μέσα στην καθημερινότητα μου, αγαπώ απείρως περισσότερο τις συνευρέσεις με τις συναδέλφους μου για την μετάφραση της ορολογίας του επαγγελματός μας, “τη βρίσκω” με τις προκλήσεις για την επιλεκτικότητα που πρέπει να ασκήσω για τους πόρους που πρέπει να διαφυλάξουμε, χάρηκα με ένα σχόλιο Αθηναϊκής εφημερίδας για την οργάνωση της Βιβλιοθήκης μας (παρά για το κτίριο ή τα έπιπλα), κοκ. Το δικό μου geist λοιπόν είναι η αποστολή μου, η οποία όσο εύκολα πλατιάζει, τόσο εύκολα συμπτύσεται σε δύο-τρία σημεία, όχι παραπάνω. Το μάρκετινγκ λοιπόν δεν είναι εργασία μου, η παιδαγωγική δεν είναι, η ψυχολογία δεν είναι, η αρχιτεκτονική δεν είναι, ένα σωρό άλλα δεν είναι. Μπορεί να ασχοληθώ με τα εργαλεία τους, μπορεί να έχω μια γνώμη, αλλά δεν είναι η δουλειά μου, ούτε μπορώ να καμωθώ ότι την ξέρω. Ευτυχώς, την ξέρουν άλλοι καλύτερα από εμένα και γι’ αυτό σε κάθε ευκαιρία ζητώ τη γνώμη τους. Το γράφω αυτό εμφατικά και ολίγον τι ωμά (ιδιότητα της ειλικρίνειας), γιατί πάντα θέλω να θυμάμαι και να θυμίζω ότι ορίζω εγώ τον εαυτό μου και όχι κάποιος άλλος (που δεν ξέρω καν από που ξεπήδησε) και γιατί δεν θέλω να προσδιορίζω τον εαυτό μου μέσα από “νόρμες προβλεψιμότητας”, έστω κι αν είμαι βιβλιοθηκονόμος και το στερεοτυπό μου λέει άλλα. Δεν θέλω να απατώμαι ότι μπορώ να έχω γνώμη για τα πάντα προκειμένου να είμαι πανταχού παρών, αλλά να μπορώ και να έχω γνώμη για κάποια (και να τη λέω). Δεν θέλω να είμαι ανταγωνιστικός και δημιουργικός (με το ζόρι), αλλά θέλω να είμαι αγωνιστής και δημιουργός. Το τι είμαι στο τέλος, ας το κρίνει ο οποιοσδήποτε, αλλά ας έχω εγώ το ελεύθερο να αποφασίσω πριν.

Revisiting obscure library music

Cine-12Πως λειτουργεί μια βιβλιοθήκη; Με πολλούς τρόπους. Πιο σημαντικά, λειτουργεί ως παράδειγμα. Ως παράδειγμα φύλαξης και διάσωσης μιας κληρονομιάς που βρίσκεται σε κίνδυνο και η οποία σε πολλές περιπτώσεις αδικείται παράφορα από την προσοχή που της δίνουμε. Είναι η κληρονομιά του 20ου αιώνα και δη των τελευταίων τριών δεκαετιών, όπου η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε σε πολύ κόσμο να δημιουργήσει (το τί μελετάται κατά περίπτωση) επάνω σε μέσα διαφορετικά από το χαρτί. Για να μην πλατιάζω και επαναλαμβάνω τον εαυτό μου, αυτά τα πράγματα χάνονται. Η ίδια η βιβλιοθήκη μπορεί να φτάσει ως ένα σημείο. Οι πολίτες, ενεργώντας με μια παρόμοια λογική και σπουδή, μπορούν να φτάσουν απείρως μακρύτερα.\r\n\r\nΟ όρος δεν παραπέμπει σε μουσική που ακούγεται σε βιβλιοθήκες ή αφορά τις βιβλιοθήκες τις ίδιες. Να ένας ορισμός από το Audio Network (αλλά και ένα καλό άρθρο στο Pitchfork)

Library Music is another name for production music or stock music. Library music is ideal for TV, film, video games or commercial productions as it is completely owned by the library in which it is made available, meaning that no further permission for usage is required from its composer.

Κρατήστε το αυτό και διαβάστε και το σημείωμα των Orgasmo Sonore για το νέο τους, τρίτο άλμπουμ, Revisiting Obscure Library Music:

..Orgasmo Sonore is, again, acting as a curator of the obscure and unheard music..

\Με μια ελαφρώς βεβιασμένη και απλοποιημένη ανάγνωση, η Library Music σχετίζεται με τις βιβλιοθήκες, είτε στον χρόνο παραγωγής της (για ευρεία και δημόσια χρήση), είτε με τις πρόσφατες “ενσαρκώσεις” της (για διαφύλαξη). Και οι δημιουργοί τους τότε ενήργησαν ως βιβλιοθηκονόμοι, αλλά κι οι νεότεροι δημιουργοί ενεργούν ως βιβλιοθηκονόμοι (το ξέρω ότι στην εξίσωση μπαίνουν και οι όροι της μουσικής ‘βιοτεχνίας’, αλλά αυτό είναι θεμιτό). Ε, απλά εμείς ακόμη παίζουμε με τα βιβλία. Αλλά θα έρθει και ο καιρός που θα παίξουμε κι εμείς με τη μουσική…

Τώρα, οι Orgasmo Sonore είναι ένα σχήμα από τον Καναδά που επιδίδεται σε ασκήσεις επαναθεώρησης του κλασσικού 70ς ήχου, βλ. Moriconne, Nicolai, κλπ., με διάχυτο ερωτισμό και άπλετη μυστηριακή ατμόσφαιρα.

I have seen the Paradigm Shift, and It Is Us.

Κάποια στιγμή, το 2009 νομίζω, η Microsoft Research, έβγαλε ένα βιβλιο που λέγεται Fourth Paradigm για την έλευση των δεδομένων στη ζωή μας και το πως θα επηρεάσει την επιστήμη, την τεχνολογία, την επικοινωνία κλπ. Εκεί λοιπόν ο John Wilbanks της Creative Commons γράφει στο δικό του κεφάλαιο:

Encoding our current worldviews in an open system would mean that those who come along later can build on top of us, just as we build on empiricism and theory and simulation, whereas encoding ourselves in a closed system would mean that what we build will have to be destroyed to be improved.

Αν και αυτό άμεσα αποτελεί μια επίκληση στα σχετικά επαγγέλματα για ανοικτές πρακτικές, εν τούτοις είναι και η πρόταση μιας λύσης για να απαλλάξουμε τη χώρα από τα δεινά της. Είναι πέρα από το απλό “να αλλάξουμε νοοτροπία”. Ναι, να αλλάξουμε. Αλλά ποιά νοοτροπία; Μια τέτοια θεώρηση των πραγμάτων είναι εύκολα και ίσα προσιτή και πρόσφορη σε οποιαδήποτε ιδεολογική προσέγγιση, είτε είναι φιλελεύθερη, είτε σοσιαλιστική, είτε κομμουνιστική (αρκεί να μην είναι ιδεοληπτική). Γιατί μερικοί (από όλους τους χώρους) έχουν παραμείνει ραγιάδες και το μόνο που αναγνωρίζουν ως οικείο και ασφαλές είναι το κελί και η αλυσίδα τους. Έλα μου όμως που στο κελί και την αλυσίδα, το μόνο που αλλάζει είναι ο φυλακισμένος…

The Library Beyond the Book

librarybeyondΧρησιμοποιώντας μια steampunk προσέγγιση, οι Schnapp και Battles αποδομούν τις παραδοσιακές (συχνά προκατελειμένες, εκ των έσω πρωτίστως για να εξηγούμαστε) προσεγγίσεις των βιβλιοθηκών και των βιβλιοθηκονόμων για τις αναδομήσουν εκ νέου με νέες αντιλήψεις. Παρουσιάζουν λοιπόν τα δυναμικά σχήματα που μπορούν να έχουν οι βιβλιοθήκες, τα οποία συντίθενται από διαφορετικά συστατικά στοιχεία, είτε είναι δομές, χώροι, υπηρεσίες, αποστολές κλπ. Με περίσσιες δόσεις ιδεαλισμού (ρομαντισμού;) προτείνουν τις νέες μορφές των βιβλιοθηκών, οι οποίες όμως τελικά -αν το φιλοσοφήσει κανείς λίγο παραπάνω, όπως το κάνουν αυτοί- δεν είναι τελικά πολύ διαφορετικές από τις μορφές που είχαν οι βιβλιοθήκες στους αιώνες.

Εξαιρετικό και χρήσιμο βιβλίο, ειδικά για να διαλύσει το νέφος όλων μας (μερικών είναι πιο πυκνό, ξανά για εξηγούμαστε) ότι οι νέες μορφές των βιβλιοθηκών έχουν να κάνουν με βαμμένους τοίχους, ντιζαϊνάτες καρέκλες, στρώματα θαλάσσης και πασατέμπο (κοινώς με ό,τι να ‘ναι, πλην των ουσιωδών). Πέρα λοιπόν από τις προσδοκίες μου καλό, αν και σε σημείο εκνευριστικό, λόγω ενός (αμφισβητούμενου για μένα) πομπώδους ύφους. Ανθρωπιστές κατά βάση, εκδικούνται κι αυτοί τον τεχνοκρατούμενο κόσμο με τα μέσα τους. Καλά κάνουν!

Page 2 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén