Θα ήθελα να ήμασταν μια λιγατούρα, δύο γράμματα μαζί, ενωμένα σε ένα κομμάτι μόλυβδο, ν’ αφήνουμε το στίγμα μας μαζί στον χρόνο. Ένα σύμπλεγμα χαρακτήρων πότε άλικο, έντονο σαν τον έρωτα μας, και πότε μαύρο, στιβαρό σαν την αγάπη μας. Θα ήθελα να ήμασταν το s και το t, εγώ το s, να φέρνω το χέρι μου από πάνω σου και να σ’ αγκαλιάζω. Ή, γιατί όχι, να ήμασταν το f και το j, να υψωνόμαστε και να βυθιζόμαστε παρέα; Σίγουρα όμως όχι το f και το f. Διαφέρουμε. Αλλά δεν είμαστε. Είμαστε σαν το α και το ω, ο καθένας στην άκρη του. Κι όμως αυτό, να είμαστε μαζί στο ίδιο αλφάβητο, μου αρκεί. Να συχνάζουμε στις ίδιες λέξεις, όπως στο “αγαπώ”.

ligatures