Το καλύτερο άρθρο που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό για τις βιβλιοθήκες το βρήκα σε ένα περιοδικό αρχιτεκτονικής. Eίναι το εξαιρετικό από όλες τις απόψεις άρθρο της Shannon Mattern ‘Library as Infrastructure’ στο περιοδικό Places (βλ. https://placesjournal.org/article/library-as-infrastructure/).  Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό η Mattern χρησιμοποιεί πολλά need, με τα οποία δεν τα πάω καλά, γιατί κάποια πράγματα, ναι, πρέπει να τα καταλάβουμε, αλλά κάποια θα έπρεπε να τα έχουμε καταλάβει ήδη. Πολλές φορές το need εστιάζει στην ερώτηση και μένει στάσιμο. Δεν χρειαζόμαστε αυτό το need. Συνεπώς στο

we need to understand how our libraries function as, and as part of, infrastructural ecologies — as sites where spatial, technological, intellectual and social infrastructures shape and inform one another.

το ερώτημα how our libraries function είναι ένα ερώτημα που μέσα του έχει και την απάντηση και η οποία είναι αυτή που ακολουθεί. Αυτό λοιπόν γίνεται. Γινόταν και θα γίνεται σε μια συνεχή διαλεκτική φόρμα. Το πως γίνεται είναι άλλη υπόθεση που δεν κατανοείται άμεσα. Ίσως να γίνεται μόνο στον ιστορικό χρόνο, αλλά άμεσα δεν γίνεται και δεν κατανοείται και οπουδήποτε (π.χ. η Ομόνοια δεν θα γίνει Ferguson). Δεν λέω ότι ματαιοπονεί όποιος πάει να την καταλάβει, αλλά σίγουρα είναι δύσκολο και θα δει μόνο ένα μέρος της. Οι “οικολογίες” των υπολοίπων (υπό)δομών είναι προφανώς οργανικές και συμπεριφέρονται με ρυθμούς και μεθόδους που οι Βιβλιοθήκες δεν μπορούν να ορίσουν (συχνά αδυνατούν να κατανοήσουν). Η πρόκληση είναι ότι η δική της οργανική συμπεριφορά πρέπει να ανταποκρίνεται στις επιδράσεις των υπολοίπων δομών και να αποφασίζει ποιό ερέθισμα θα κρατήσει, ποιό θα επεξεργαστεί και ποιό θα αποβάλλει (και όλα αυτά με κάποιον ρυθμό). Τι θα απαντήσει; Τι θα δώσει σε αυτόν τον διάλογο; Για να γίνει αυτό θα πρέπει (να που έβαλα κι εγώ ένα πρέπει) να σκέφτεται ψύχραιμα, να έχει αλλεργία σε ευκαιριακές προσέγγισεις ανάπτυξης και να έχει συνείδηση της πολυδιαστατικότητας που έχει και οφείλει να έχει.