gtsak

homepage of Giannis Tsakonas

Tag: books

Desiderata

The following text is an extended version of the opinions I expressed in the panel “Open Access Publishing: Challenges and Perspectives” that was organized by the Hellenic Foundation for Culture and the innovative platform fairead in the Frankfurt Book Fair. The panel took place at the International Stage (Hall 5.1) on Friday, October 13, from 13.30 to 14.00.


In the life-cycle of books, including scientific books, libraries have exhibited their ability to play many different roles. For various reasons, I believe that these roles have substantial contributions. However, in the occasion of this panel, I would like to stick to the traditional concept of “libraries as customers”, which is a common attribute of libraries and remains the source of many challenges. Of course, there is the option of seeing libraries as publishers, which has already showed some very interesting examples, such as the Stockholm University Press and the Penn State University Press.

Stockholm University Press was founded in 2012 and is organized at the Stockholm University Library.

But as customers, who handle public money for public interest and under public accountability, they have two very simple requirements: access and preservation.

  1. Access is what we discuss in most of the occasions. It is the issue that brings many financial challenges and specifically what kind of models need to be achieved to have the proper kind of access. By Open Access we do not mean “no cost access”. We know well that any kind of publishing has costs that should be covered in a sustainable manner. We know that because libraries -more than anyone- know better the importance of sustainability and are aware that the monetary funds in the system need to be (re)distributed rationally and ethically. Funds allocated to any kind of model, either by subscription, or by purchasing, should not be on the expense of libraries and counter-fighting their role. This is ethical side, but there is also a rational one. We know that the problem, in several countries, like Greece, is not on the ‘Open’ part of the phrase, but on the ‘Access’ and what it entails. The main issue here is that the single act of accessing a digital book creates the challenge to balance the right to use, the right to reproduce and the necessity to protect the sustainability of the publishing sector. This is a very delicate exercise because the balance is disturbed; there are a lot of money for the well-being of the publishing sector, but the rights to use and to reproduce are not settled. Libraries and their communities need to be able to access digital books and to use them for exploration and mining, manually or -why not- machine-enabled. If an idea, this of accessing a work to acquire knowledge, is good, then it is good for any piece of work and not just for those out of copyright.
  2. In the digital world, little can be told about the preservation of books that are published only in digital format. In the physical world, libraries quite often play the role of preservation repositories; of these places that keep copies of out-of-market titles or of precious and historic editions. These, once they are out of stock, commercial value or copyright walls, can find a physical or/and digital place in a hospitable library. One of the most interesting small-scale scope libraries I found recently is the Reanimation Library in Brooklyn that collects books of marginal interest and tries through several ways to give them a second chance. Despite there are some important efforts, including OAPEN, we cannot say the same for digital books. Even if we had this opportunity to gather all digital-only books, then we still could not promise that their preservation and access to them would be guaranteed, just like it is happening with physical books. And this has to be addressed in a collaborative way.

There is a third requirement that libraries can express. Libraries reside close to their communities and as such know that the digital scientific book should be equipped with some additional functionalities. Quite often the discussion around digital books is about the functionalities that differentiate them from the physical ones, hopefully enabling them to override the various ergonomics restrictions. But to me quite often it is a matter if we can achieve the very same kind of interaction. For instance, can we annotate digital scientific books -in a very simple and device agnostic way- just like we do with pencils on printed papers? Can we enable our users to reflect themselves on a book? As by now, we cannot. But there are initiatives that show useful examples, such as the annotation of James Joyce’s emblematic work in “Infinite Ulysses”.

James Joyce’s ‘Ulysses’ was annotated by 775 readers more than 1000 times in this project by Amanda Visconti.

While this is a singular, exemplary publication, there are developments, based on open source, that can widespread annotation, such as hypothes.is. These can really enhance digital books and transform them from passive objects into active sources of content. We are impressively annotating classical texts, Homer and Herodotus, but we should be able to do it with contemporary scientific content; with content that is on the edge of innovation and will make community’s knowledge increase; with content that will advance open science.

Hestia enables someone to read the text of Herodotus and watch a narrative timeline and a map of recently-referenced places.

Obviously, the transfer to the digital market is not going to be rapid and smooth. Apart from the various reasons related to human physiology and ergonomics issues, the production line of digital books is more intensive, demanding and complex in contrast to the -hundreds of years now- consolidated and robust production line of printed books. Eventually, this slows down the adoption of digital books [1].

The “book” of the future will combine reading and writing, annotation and social media, text processing and analysis, data mining and mind mapping, searching and linking, indexing and display, image parsing and distant reading in a multi-modal, cross-platform, inter-media environment.

Johanna Drucker, Graphesis: visual forms of knowledge production

These requirements are not irrelevant to the phrase “open access”. They define certain characteristics of what someone should expect to do by accessing a digital scientific monograph, as well as they frame the discussion for sustainable business models for modern publishing. Current models might not be sustainable with the perception that digital books are pdf-replicas of the printed ones and our attachment to this perception undermines the potential of digital publishing and its effects on science and community [2].


[1] You may find interesting the findings of the Future of Academic Book project by the Arts and Humanities Research Council, UK.

[2] Many of these concerns have been discussed in the two versions of the Beyond PDF conference.

Πανόπτικον

dataΚάπως έτσι μπορώ να περιγράψω τα κείμενα της Christine Borgman, παρ’ ότι ο όρος έχει σκοτεινές και αρνητικές προεκτάσεις. Όμως με ό,τι καταπιάνεται, βλ. digital libraries, scholarly communication, τώρα big data, δίνει την πλήρη και πιο εμπεριστατωμένη εικόνα που μπορεί να υπάρξει. Έχει -ως συνήθως- την ευρεία οπτική που πρέπει, στο βάθος που χρειάζεται, με τη λεπτομέρεια και με την ψυχραιμία που απαιτείται. Η Borgman μένει επίκαιρη πάντα, ακόμη και στα θέματα που συνδέονται άμεσα με την τεχνολογία και τις ραγδαίες εξελίξεις και ανατροπές της. Και το κάνει γιατί πολύ απλά έχει μια ανθρωποκεντρική ματιά, έστω και αν συνοδεύεται συχνά από έναν -κακώς εννοούμενο- ακαδημαϊκό τόνο.

Data clearly fall within the commons definition of a “a resource shared by a group of people that is subject to social dilemmas” (Hess and Ostrom, 2007b, 3). A commons is a shared resource to be governed, not a space free of costs or ownership. Commons and market models of production coexist; the question is usually one of balance.

Εν τέλει, εάν θες να μάθεις κάτι, το μαθαίνεις από τους καλύτερους.

Ανασκαφές

Μάλλον είμαι σαν μικρό παιδί όταν βρίσκω βιβλία που μ’ ενδιαφέρουν εκεί που δεν το περιμένω. Χαίρομαι πολύ όταν βρίσκω αυτά τα βιβλία, τα οποία συνήθως δεν αναφέρονται εκτενώς στη βιβλιογραφία (πολλά από αυτά των δεκαετιών ’60-’70), όπως ήταν μια φορά κι έναν καιρό το “Information and Its Users” του Brittain. Και χαίρομαι γιατί αυτές οι ανασκαφές προφανώς δεν φέρνουν στο φως μόνο τα ίδια τα βιβλία, αλλά και τις θέσεις και τα νοηματά τους. Κάπου εκεί το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, γιατί η περί πολλού σοφία μας αποδεικνύεται άγνοια μεταμφιεσμένη. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το “The Metropolitan Library”, βιβλίο του 1972, από MIT Press και με την επιμέλεια των Ralph W. Conant και Kathleen Molz. "the metropolitan library" book spine Σε αυτή τη συλλογή δοκιμίων για την βιβλιοθήκη στο αστικό περιβάλλον, υπάρχει ένα μικρό κεφάλαιο με τίτλο “Some alternatives for the Public Library”. Αυτά που γράφει ο Edward C. Banfield, καθηγητής Αστικής Διακυβέρνησης στο Harvard University (ρεπουμπλικανών φρονημάτων αν παίζει κάποιο ρόλο), βέβαια αφορούν όλες τις βιβλιοθήκες, ιδίως για τις ελληνικές στην εποχή της κρίσης:

Organisations tend to perpetuate themselves and therefore to embrace whatever opportunities come along, however unrelated these may be to any previously stated purposes. Public organisations, moreover, often exist as much to symbolise something as to accomplish something.

Κρατώ την τελευταία πρόταση.

ΥΓ. Στο βιβλίο υπάρχει και το κεφάλαιο “The role of technology in the future of libraries”. Ας πούμε, απλά, ότι αυτό είναι διασκεδαστικό μέσα στην αφέλεια και στην αστοχία του. Αλλά, άλλες εποχές, άλλοι κόσμοι.

Revisiting obscure library music

Cine-12Πως λειτουργεί μια βιβλιοθήκη; Με πολλούς τρόπους. Πιο σημαντικά, λειτουργεί ως παράδειγμα. Ως παράδειγμα φύλαξης και διάσωσης μιας κληρονομιάς που βρίσκεται σε κίνδυνο και η οποία σε πολλές περιπτώσεις αδικείται παράφορα από την προσοχή που της δίνουμε. Είναι η κληρονομιά του 20ου αιώνα και δη των τελευταίων τριών δεκαετιών, όπου η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε σε πολύ κόσμο να δημιουργήσει (το τί μελετάται κατά περίπτωση) επάνω σε μέσα διαφορετικά από το χαρτί. Για να μην πλατιάζω και επαναλαμβάνω τον εαυτό μου, αυτά τα πράγματα χάνονται. Η ίδια η βιβλιοθήκη μπορεί να φτάσει ως ένα σημείο. Οι πολίτες, ενεργώντας με μια παρόμοια λογική και σπουδή, μπορούν να φτάσουν απείρως μακρύτερα.\r\n\r\nΟ όρος δεν παραπέμπει σε μουσική που ακούγεται σε βιβλιοθήκες ή αφορά τις βιβλιοθήκες τις ίδιες. Να ένας ορισμός από το Audio Network (αλλά και ένα καλό άρθρο στο Pitchfork)

Library Music is another name for production music or stock music. Library music is ideal for TV, film, video games or commercial productions as it is completely owned by the library in which it is made available, meaning that no further permission for usage is required from its composer.

Κρατήστε το αυτό και διαβάστε και το σημείωμα των Orgasmo Sonore για το νέο τους, τρίτο άλμπουμ, Revisiting Obscure Library Music:

..Orgasmo Sonore is, again, acting as a curator of the obscure and unheard music..

\Με μια ελαφρώς βεβιασμένη και απλοποιημένη ανάγνωση, η Library Music σχετίζεται με τις βιβλιοθήκες, είτε στον χρόνο παραγωγής της (για ευρεία και δημόσια χρήση), είτε με τις πρόσφατες “ενσαρκώσεις” της (για διαφύλαξη). Και οι δημιουργοί τους τότε ενήργησαν ως βιβλιοθηκονόμοι, αλλά κι οι νεότεροι δημιουργοί ενεργούν ως βιβλιοθηκονόμοι (το ξέρω ότι στην εξίσωση μπαίνουν και οι όροι της μουσικής ‘βιοτεχνίας’, αλλά αυτό είναι θεμιτό). Ε, απλά εμείς ακόμη παίζουμε με τα βιβλία. Αλλά θα έρθει και ο καιρός που θα παίξουμε κι εμείς με τη μουσική…

Τώρα, οι Orgasmo Sonore είναι ένα σχήμα από τον Καναδά που επιδίδεται σε ασκήσεις επαναθεώρησης του κλασσικού 70ς ήχου, βλ. Moriconne, Nicolai, κλπ., με διάχυτο ερωτισμό και άπλετη μυστηριακή ατμόσφαιρα.

The Library Beyond the Book

librarybeyondΧρησιμοποιώντας μια steampunk προσέγγιση, οι Schnapp και Battles αποδομούν τις παραδοσιακές (συχνά προκατελειμένες, εκ των έσω πρωτίστως για να εξηγούμαστε) προσεγγίσεις των βιβλιοθηκών και των βιβλιοθηκονόμων για τις αναδομήσουν εκ νέου με νέες αντιλήψεις. Παρουσιάζουν λοιπόν τα δυναμικά σχήματα που μπορούν να έχουν οι βιβλιοθήκες, τα οποία συντίθενται από διαφορετικά συστατικά στοιχεία, είτε είναι δομές, χώροι, υπηρεσίες, αποστολές κλπ. Με περίσσιες δόσεις ιδεαλισμού (ρομαντισμού;) προτείνουν τις νέες μορφές των βιβλιοθηκών, οι οποίες όμως τελικά -αν το φιλοσοφήσει κανείς λίγο παραπάνω, όπως το κάνουν αυτοί- δεν είναι τελικά πολύ διαφορετικές από τις μορφές που είχαν οι βιβλιοθήκες στους αιώνες.

Εξαιρετικό και χρήσιμο βιβλίο, ειδικά για να διαλύσει το νέφος όλων μας (μερικών είναι πιο πυκνό, ξανά για εξηγούμαστε) ότι οι νέες μορφές των βιβλιοθηκών έχουν να κάνουν με βαμμένους τοίχους, ντιζαϊνάτες καρέκλες, στρώματα θαλάσσης και πασατέμπο (κοινώς με ό,τι να ‘ναι, πλην των ουσιωδών). Πέρα λοιπόν από τις προσδοκίες μου καλό, αν και σε σημείο εκνευριστικό, λόγω ενός (αμφισβητούμενου για μένα) πομπώδους ύφους. Ανθρωπιστές κατά βάση, εκδικούνται κι αυτοί τον τεχνοκρατούμενο κόσμο με τα μέσα τους. Καλά κάνουν!

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén