gtsak

homepage of Giannis Tsakonas

Tag: music

Ξαναπάτα το play…

Δέκα τραγούδια από δέκα πολύ καλούς δίσκους του 2017, δίχως κάποια συγκεκριμένη αξιολογική σειρά.

Artificial Language – Observer

Πιθανόν, ό,τι πιο φρέσκο στο progressive metal έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Είναι βέβαια κοντά στον ήχο των πολυαγαπημένων μου The Human Abstract, αλλά εδώ είναι μια αυτόνομη οντότητα που δίνει τόση ενέργεια και μελωδία, όσο πολύ λίγοι. Μακράν το άλμπουμ που άκουσα περισσότερες φορές.

Need – Hegaiamas

Από τις αρχές του χρόνου είχε μπει στη λίστα, αλλά εδώ επιβραβεύω τη συνολική τους πορεία στη χρονιά που περιελάμβανε μια ευρωπαϊκή και αμερικάνικη περιοδεία. Σχήμα που έχει ανέβει επίπεδο εδώ και χρόνια και παραμένει ψηλά με την εργατικότητα του και την προσηνειά του.

Sorcerer – The Crowning of the Fire King

Συχνά, οντότητες που πρεσβεύουν αξίες φθίνουν. Οι αξίες όμως οι ίδιες όχι. Παραμένουν χάρη σε αυτούς που τις πρεσβεύουν με συνέπεια και σταθερότητα. Με αυτά μεγάλωσα. Με αυτά συνεχίζω.

Forsaken – Pentateuch

Συνθέσεις που γράφουν πολύ λίγοι. Ασίγαστο πάθος για το doom. Συμπεριφορά που τους τιμά ως ανθρώπους. Δεν υπάρχουν κορδελάκια και φιοριτούρες. Αλήθεια και μόνο αλήθεια από τέσσερις από τους πιο ειλικρινείς ανθρώπους που ξέρω. Ρεαλιστικά μιλώντας, αν δεν προέρχονταν από μια μικρή χώρα της Μεσογείου, θα είχαν άλλη αντιμετώπιση. Αλλά πότε μας ένοιξαν αυτά για να μας νοιάξουν τώρα;

Vulture Industries – Strange Times

Το κόλλημα της χρονιάς σε οικογενειακό επίπεδο. Προοδευτικό σκοτεινό metal, τέτοιο που μόνο Νορβηγοί μπορούν και προσφέρουν. Ζωντανά, οι Vulture Industries βρίσκονται σε άλλο επίπεδο. Πληρέστατο σχήμα σε όλα τα επίπεδα.

Wobbler – From Somewhere to Nowhere

Αναχρονιστικό progressive rock που αποδίδει τιμές στην ιταλική σχολή του είδους και όχι μόνο. Υπάρχουν όλα αυτά που προσδιορίζουν το είδος, βλ. Yes ή/και Gentle Giant, αλλά με τον παραμυθένιο τρόπο που προστίθεται με τις παραδοσιακές φόρμες του Βορρά και το μπαροκ.

Loss – Horizonless

Το καλύτερο εξώφυλλο της χρονιάς ντύνει μερικά από τα πιο “μαύρα” τραγούδια που κυκλοφόρησαν. Το πλέον ακραίο άκουσμα της λίστας, αλλά ιδιαίτερα εσωτερικό.

Soen – Lykaiea

Πάλι ένα άλμπουμ από τις απαρχές του έτους. Απερίγραπτος συνδυασμός προοδευτικού ήχου και συναισθήματος. Δεν παίρνω τον ολισθηρό δρόμο να τους συγκρίνω με τις συγγενείς τους μπάντες, αλλά ναι, είναι πολύ καλύτεροι από όλες αυτές πλέον, γιατί απλά έχουν τον δικό τους χαρακτήρα.

The Soundbyte – Solitary IV

Engum, Hoemsnes και Huke. Τι να συζητήσω μετά; Σκοτεινή, πνιγηρή και ελώδης μουσική στο γνωστό ύφος των συνθέσεων του Engum. Για την Kirsti δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά θαυμασμός που αγγίζει τα όρια της παρεξήγησης.

A Lot Like Bird – Divisi

Το πιο soft άκουσμα της λίστας είναι ένα ευάλωτο prog-rock άλμπουμ από τους A Lot like Birds που χαρακτηρίζονται ως post-hardcore. Εδώ φαίνεται γιατί αποτυγχάνουν πολλές φορές οι ταμπέλες. Είναι απλά καλή μουσική. Πολύ καλή για την ακρίβεια.

And when we meet, you’ll kiss me with a seed between your teeth
And if it settles in my chest, I’ll do my best to leave it be
I’ll let the stem strike out
I’ll let it pry apart my ribs
I’ll throw the petals up to show this for exactly what it is


Photo by Namroud Gorguis on Unsplash

Πάτα το play

Δέκα ετερόκλιτα τραγούδια που κοινό τους γνώρισμα είναι ότι κυκλοφόρησαν εντός του 2016. Δίχως συγκεκριμένη κατάταξη.

Universe217 – Change

Στο στούντιο είναι μια φορά καλοί, αλλά στα live τρις καλύτεροι. Εξαιρετικοί σε αυτό που κάνουν και εν πολλοίς είναι αταξινόμητο, κάπου ανάμεσα στο post και στο doom.

December – Alpha and Omega

Ιαπωνικό post-rock από μια καταπληκτική μπάντα. Βαθιά συναισθηματικοί και μελωδικοί μέσα στον ιαπωνικό μινιμαλισμό τους.

Monolithe – The barren depths

Είχα γράψει γι’ αυτούς κάτι που πιστεύω ακράδαντα:

Άπταιστο doom metal, επικών διαστάσεων, απόκοσμου χαρακτήρα και αδιαμφισβήτητου κύρους από τους Γάλλους Monolithe και το τελευταίο άλμπουμ τους Zeta Reticuli. Κλασσική περίπτωση συνειδητοποίησης ότι το κοσμικό σκοτάδι που ατενίζουμε τα βράδια, βρίσκεται βαθιά μέσα μας.

Svartanatt – Demon

Αναχρονιστικό heavy/doom rock από τη Σουηδία. Απλοϊκό όσο δεν παίρνει. Αυτό και τίποτε άλλο. Μαζί με τον Δημήτρη το χαρήκαμε αυτό το δισκάκι.

Verbal Delirium – In memory

Η αποκάλυψη της χρονιάς από τους Πειραιώτες prog-rockers. Ανακαλύφθηκαν τυχαία, αλλά ήρθαν για να μείνουν.

Matravian – Life, love and memory

Το doom metal όπως το ξέρω και το αγαπώ από τη φωνή που στιγμάτισε την καλύτερη περίοδο των Solstice. Αγνό και ειλικρινές doom metal που αφήνει πίσω του όλους τους μεγαλοσχήμονες του είδους.

The Pinapple Thief – In Exile

Sioum – I died once

Ορχηστρικό rock (post rock/post metal) από το Σικάγο των ΗΠΑ με ιδανικές ισορροπίες μεταξύ απλών μελωδιών και πολύπλοκων ξεσπασμάτων. Έντονο και δύσκολα εξερευνήσιμο.

Madder Mortem – If I could

Η μεγάλη μου αδυναμία. Αταξινόμητοι σε αυτό που κάνουν, κάπου ανάμεσα στο progressive και το doom. Φοβερά εύστροφοι μουσικοί.

Dunbarrow – The Wanderer

Αναχρονιστικό doom rock από τη Νορβηγία στο ύφος των Witchcraft. Πολύ κοντά για την ακρίβεια στον ήχο των Σουηδών, αλλά μάλλον καλύτεροι σε αυτό που προσφέρουν αυτή τη στιγμή.

Adventure!

It was a day to remember, as me and my ten years old daughter went to our first gig together. We drove from Patras to Athens and returned back at the same day, very late at night, nearly three hours after midnight. While traveling we had the chance to discuss on many issues, make fun altering the lyrics from the songs we were listening to, seeing the rainbow rising after the rain and so on. I could see in her eyes that an entire new world opened as we entered the legendary “An” Club in Athens to see the Norwegian progressive metalers Leprous. We even had junk food together after the gig, something not very usual for our family. I guess we spoiled each other. It was exhausting, but definitely rewarding.anToday she is going to school and I am leaving for my work. But yesterday, yesterday was an adventurous day to remember.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén